Chanel

Gabriell Bonheur, znana jako Coco Chanel, przyszła na świat 19 sierpnia 1883 roku w Saumur w przytułku dla biednych. Była córką bardzo prostych ludzi. Matka Coco Chanel zmarła kiedy dziewczynka miała 12 lat, a ojciec prowadził tułaczy tryb życia. Trafiła do sierocińca. Coco musiała zarabiać na życie pracując na kasie w sklepie spożywczym. Dziewczynka miała jednak inne plany na życie. Była bardzo ambitna. Zaczęła występować w klubach nocnych. Umiała bardzo dobrze szyć, dlatego jej sukienki oraz kapelusze na występy urzekały całą klientelę. Każdy występ Coco Chanel kończył się totalną klapą. Każdy mężczyzna bardziej chciał uwieść młodziutką dziewczynę, niż patrzeć na jej występ artystyczny. Kluby te odwiedzała cała śmietanka towarzyska Paryża i Coco zarabiała dzięki temu coraz więcej pieniędzy. Niektórzy z nich zapoznali Coco z wpływowymi ludźmi ze świata mody. Dało jej to szanse na wykreowanie swojego wizerunku. Za pierwsze zarobione pieniądze Coco Chanel otworzyła maleńki sklepik z kapeluszami i damskimi ubiorami.
Gabrielle Coco Chanel uważała funkcjonalność za naczelną cechę mody kobiecej XX wieku. Odrzucając zbędne ozdoby i adaptując męskie fasony stworzyła modę wygodną i praktyczną, kreując zupełnie nowy styl w damskiej modzie. Sama, często na przekór obyczajom, wkładała spodnie i koszulę swojego partnera i tak ubrana jeździła konno wzbudzając powszechną niechęć
i zniesmaczenie. Swoboda ruchów, wygoda i przyjemność stały się naczelnymi cechami stylu kreowanego przez projektantkę. Pierwsze projekty Coco Chanel to proste nakrycia głowy – zupełnie inne od królujących w tamtych czasach kapeluszy ozdobionych olbrzymimi piórami i ogromem błyskotek. Po sukcesie jaki odniosła ta kolekcja, Coco rozpoczęła szycie ubrań, równie prostych i zwyczajnych, co kapelusze.
Już podczas I wojny otworzyła swoje pierwsze butiki w Deauville oraz Biarritz.
Chanel jako pierwsza wykorzystała dżersej do uszycia strojów codziennych dla kobiet.
Klasycznym strojem lansowanym przez nią była jednokolorowa spódnica zestawiona z pulowerem oraz białą wizytową bluzką, ozdobiona jedynie apaszką lub skromną biżuterią, nadającą jej właścicielce wygląd skromnej uczennicy. Projektantka zrobiła furorę zaprojektowaną przez siebie w latach 20. prostą sukienką zwaną „małą czarną”. Uwolniła tym samym kobiece garderoby od całego balastu błyskotek, piór i innych ozdób, które powodowały, że stroje kobiece choć efektowne - były niezwykle mało praktycznie i koszmarnie niewygodne. „Mała czarna” jest dziś źródłem inspiracji niemal wszystkich couturierów.
Coco Chanel chciała tworzyć dla wszystkich, nie tylko dla celebrities. W praktyce nie było to takie oczywiste, bo kreacje z jej metką osiągały niebagatelne sumy, a zmysł biznesowy projektantki szybko uświadomił jej, że ekskluzywność zdecydowanie przewyższa faktyczną wartość rynkową towaru. Na przełomie lat 50 i 60 powstał legendarny kostium Chanel – uchodzący dziś za kwintesencję jej stylu. Był to klasyczny kostium z tweedu lub bukli, z prostym żakietem bez kołnierza, którego brzegi wykończone są plecioną taśmą pasmanteryjną, zapinany na złote guziki lub łańcuszki, w komplecie z lekko rozszerzaną czteroklinową spódnicą za kolana – uniwersalny kobiecy strój na każdą okazję.
Magazyn Vogue przyrównał ją do Forda, ponieważ jak on jest prosta, praktyczna, ma piękną linię i można ją wszędzie spotkać, a jednocześnie świetnie dopasowuje się do potrzeb noszącej ją kobiety.